Od 1 września 2026 r. zacznie obowiązywać nowa podstawa programowa dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym. Rozporządzenie zostało już ogłoszone w Dzienniku Ustaw i wejdzie w życie wraz z początkiem nowego roku szkolnego.
Jedną z najbardziej widocznych zmian jest nowy podział zajęć edukacyjnych. Zamiast dotychczasowych czterech obszarów pojawi się sześć wyodrębnionych edukacji. Zmiana dotyczy jednak nie tylko nazw. Za nowym układem stoi wyraźnie bardziej funkcjonalne spojrzenie na edukację ucznia.
Od roku szkolnego 2026/2027 ramowy plan nauczania wyodrębnia:
1. Porozumiewanie się
2. Edukację środowiskową
3. Edukację społeczną
4. Edukację osobistą i zdrowotną
5. Edukację artystyczną
6. Wychowanie fizyczne
To ważna zmiana organizacyjna, ale dla nauczyciela jeszcze ważniejsze jest pytanie: co właściwie kryje się za tymi nazwami i jak powinno to wpłynąć na codzienną pracę z uczniem?
1. Porozumiewanie się – nie tylko mówienie
Pierwszą wyraźnie wyodrębnioną edukacją jest porozumiewanie się. I tu warto od razu odejść od myślenia, że chodzi wyłącznie o rozwijanie mowy.
Dla jednego ucznia celem może być budowanie zdań i prowadzenie rozmowy, dla innego – wskazanie symbolu oznaczającego „chcę przerwę”, a dla jeszcze innego – korzystanie z komunikacji alternatywnej i wspomagającej.
W praktyce możemy ćwiczyć:
- proszenie o pomoc,
- dokonywanie wyboru,
- odmawianie,
- informowanie o swoich potrzebach,
- odpowiadanie na pytania,
- odpowiadanie na pytania,
- rozpoczynanie i kończenie rozmowy,
- rozumienie prostych komunikatów,
- korzystanie z symboli, gestów lub urządzenia do komunikacji.
Komunikacja ma być użyteczna. Nie chodzi tylko o to, czy uczeń potrafi nazwać obrazek. Ważniejsze jest, czy potrafi wykorzystać komunikację wtedy, kiedy naprawdę jej potrzebuje.
Edukacja środowiskowa zawiera wiele obszarów, ale jej funkcjonalny sens dobrze oddaje pytanie: Czy uczeń potrafi bezpieczniej i bardziej samodzielnie funkcjonować w swoim otoczeniu?
Możemy więc pracować nad:
- orientacją w najbliższym otoczeniu,
- rozpoznawaniem ważnych miejsc,
- korzystaniem ze sklepu,
- przemieszczaniem się,
- rozpoznawaniem podstawowych znaków i informacji,
- zasadami bezpieczeństwa,
- korzystaniem z usług,
- poznawaniem przyrody i zjawisk występujących w otoczeniu.
Nie wszystko musi odbywać się przy stoliku. Jeżeli uczymy zakupów, naturalnym miejscem nauki jest również sklep. Jeśli uczymy przechodzenia przez ulicę – samo pokolorowanie sygnalizatora na karcie pracy nie wystarczy.
3. Edukacja społeczna – jak funkcjonować z innymi?
Nowa podstawa mocniej eksponuje treści związane z funkcjonowaniem społecznym i kształtowaniem postaw. Dla nauczyciela oznacza to pracę nad umiejętnościami, które uczeń wykorzystuje każdego dnia.
Na przykład:
- czekanie na swoją kolej,
- respektowanie granic innych osób,
- proszenie o pomoc,
- reagowanie na odmowę,
- rozwiązywanie prostych konfliktów,
- współpraca,
- rozpoznawanie ról społecznych,
- zachowanie w miejscach publicznych,
- rozumienie podstawowych zasad i norm.
Takich umiejętności nie da się skutecznie uczyć wyłącznie przez opowiadanie o nich. Trzeba tworzyć sytuacje, w których uczeń może ich doświadczyć i przećwiczyć.
To jeden z obszarów, na który warto szczególnie zwrócić uwagę. W nowej podstawie rozszerzono treści z zakresu edukacji zdrowotnej i społecznej, a funkcjonowanie osobiste ucznia zostało mocniej wyeksponowane.
W praktyce mogą to być między innymi:
- higiena osobista,
- ubieranie się,
- przygotowywanie prostych posiłków,
- dbanie o swoje rzeczy,
- rozpoznawanie podstawowych potrzeb organizmu,
- bezpieczeństwo,
- właściwe odżywianie,
- rozumienie zmian zachodzących w ciele,
- dbanie o własne granice,
- sygnalizowanie bólu lub złego samopoczucia.
Warto tu bardzo pilnować jednego: cel powinien prowadzić do większej samodzielności ucznia, a nie tylko do wykonania ćwiczenia.
5. Edukacja artystyczna – nie tylko „praca plastyczna”
Edukacja artystyczna nadal ma ważne miejsce w planie. Nie powinna być jednak traktowana jedynie jako czas na wykonanie pracy plastycznej według wzoru.
Może wspierać:
- ekspresję,
- komunikowanie emocji,
- sprawność manualną,
- dokonywanie wyborów,
- kreatywność,
- uczestnictwo w kulturze,
- rozwijanie zainteresowań,
- współpracę z innymi.
Dla jednego ucznia sukcesem będzie samodzielne wybranie materiału i wykonanie pracy według własnego pomysłu. Dla innego – uczestniczenie przez kilka minut we wspólnej aktywności muzycznej.
6. Wychowanie fizyczne – ruch, sprawność i zdrowie
Wychowanie fizyczne pozostaje odrębnym obszarem. W przypadku uczniów z niepełnosprawnością intelektualną warto patrzeć na nie szerzej niż przez pryzmat ćwiczeń sportowych.
To również:
- sprawność potrzebna w codziennym funkcjonowaniu,
- koordynacja,
- orientacja w schemacie ciała,
- równowaga,
- bezpieczne poruszanie się,
- aktywność fizyczna jako element dbania o zdrowie,
- współdziałanie podczas zabawy i aktywności ruchowej.
Co jeszcze zmienia nowa podstawa?
Nowa podstawa została przygotowana w oparciu o podejście funkcjonalne. Podkreśla wykorzystanie modelu biopsychospołecznego oraz odniesienie do obszarów funkcjonowania stosowanych w Szkolnej Ocenie Funkcjonalnej. To bardzo ważny kierunek. W praktyce nauczyciel powinien częściej zadawać sobie nie tylko pytanie: „Czego mam nauczyć?”, ale także: „Do czego ta umiejętność będzie uczniowi potrzebna?”








































Brak komentarzy:
Prześlij komentarz