Duszkowe emocje. Karty pracy, które zachęcają do rozmowy
Przyjazne duszki mogą pomóc dzieciom rozpoznawać emocje, nazywać je i opowiadać o swoich przeżyciach. Przygotowane karty warto wykorzystać w przedszkolu, młodszych klasach, świetlicy, na zajęciach rewalidacyjnych i TUS.
Zacznijmy od przyjrzenia się minom duszków. Po czym poznajemy radość, smutek, złość i strach? Jak zmieniają się oczy, brwi i usta? Dzieci mogą naśladować przedstawione miny, a następnie dopasować do nich sytuacje z karty. Warto zostawić przestrzeń na różne odpowiedzi. Zburzona wieża może wywołać zarówno złość, jak i smutek. Zapytajmy: „Co sprawiło, że wybrałeś właśnie tę emocję?”.
Na kolejnej karcie uczniowie sami dorysowują duszkom twarze i zastanawiają się, co może pomóc komuś, kto jest smutny lub się boi. Swoje pomysły mogą narysować albo opowiedzieć. Rozmowa z bliską osobą, chwila odpoczynku czy poproszenie o pomoc to przykłady, które można wspólnie omówić. Pamiętajmy, że nie każdemu pomaga to samo.
Duży, pusty duszek daje miejsce na swobodną twórczość. Dzieci projektują jego wygląd, dorysowują minę, ubranie i dodatki, a potem nadają mu imię. Mogą też wymyślić, co lubi, czego się obawia i co poprawia mu humor. Opowiadanie o fikcyjnej postaci bywa łatwiejsze niż mówienie bezpośrednio o sobie.
Na zakończenie można stworzyć galerię duszków i zaprosić chętne dzieci do przedstawienia swoich bohaterów. Nie oceniajmy wyglądu prac ani nie wymagajmy osobistych zwierzeń. Karty mają być punktem wyjścia do spokojnej rozmowy, w której jest miejsce na różne emocje i sposoby ich przeżywania.
KARTY PRACY Z DUSZKAMI TUTAJ
Na stronie są zarówno gotowe materiały do pobrania, jak i instrukcje pozwalające uczniom samodzielnie wykonać grę, ustalić jej zasady i przygotować własne warianty
Zakup pakiet takich gier do świetlicy szkolnej, na zajęcia rewalidacyjne lub do domu.
Kupisz TUTAJ

POLECAMY NASZE OPRACOWANIE Z GRAMI BEZ PRĄDU

%20(1).jpg)





Brak komentarzy:
Prześlij komentarz