Specjalni

Zachowania trudne uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi – praktyczny przewodnik dla nauczycieli.

„Nie ma trudnych dzieci – są dzieci, którym jest trudno.”

Czym są zachowania trudne?

Zachowania trudne to takie formy zachowania ucznia, które:

utrudniają lub uniemożliwiają prowadzenie zajęć dydaktycznych,
zakłócają proces uczenia się jego samego lub innych,
zagrażają bezpieczeństwu fizycznemu lub emocjonalnemu,
są nieadekwatne do sytuacji społecznej i norm szkolnych.

Nie są one „złośliwością” ani „brakiem wychowania”. Najczęściej są formą komunikatu – uczeń coś nimi wyraża: frustrację, lęk, przeciążenie, potrzebę uwagi lub chęć uniknięcia trudnej sytuacji.

2. Wpływ zachowań trudnych na funkcjonowanie

na dziecko / ucznia, u którego występują:

Zachowania trudne:

obniżają jego wyniki edukacyjne,
utrudniają koncentrację i przyswajanie treści,
powodują izolację społeczną,
obniżają poczucie własnej wartości,
wzmacniają etykietowanie („ten niegrzeczny”, „agresywny”),
mogą prowadzić do kar, wykluczeń, przeniesień.

Uczeń często doświadcza spirali porażki: trudność → reakcja trudna → kara → jeszcze większa trudność.

na pozostałych uczniów:

rozproszenie uwagi,
spadek poczucia bezpieczeństwa,
modelowanie negatywnych wzorców,
frustracja („on może więcej”),
zaburzenie tempa pracy klasy.

na nauczycieli:

przeciążenie emocjonalne,
poczucie bezradności,
wypalenie zawodowe,
trudności w realizacji podstawy programowej,
napięcia w relacjach z rodzicami.

Przyczyny zachowań trudnych

Zachowania trudne mają funkcję – zawsze „czemuś służą”. Najczęstsze przyczyny:

1. Trudności rozwojowe i zaburzenia

ADHD – impulsywność, nadaktywność,
spektrum autyzmu – przeciążenia sensoryczne, trudności społeczne,
niepełnosprawność intelektualna – ograniczone strategie radzenia sobie,
zaburzenia opozycyjno-buntownicze,
zaburzenia emocjonalne.

Opis: Zachowanie wynika z neurologii, a nie złej woli.

O sensoryzmach przeczytasz TUTAJ

O dostosowaniu wymagań przeczytasz TUTAJ

2. Trudności komunikacyjne

ubogi język,
brak umiejętności wyrażania potrzeb,
trudność w nazywaniu emocji.

Uczeń „działa”, bo nie potrafi powiedzieć.

3. Przeciążenie sensoryczne

hałas,
światło,
tłok,
dotyk,
zapachy.

Typowe u uczniów w spektrum autyzmu i z SI.

4. Trudności edukacyjne

zadanie za trudne,
tempo pracy za szybkie,
brak rozumienia poleceń,
lęk przed porażką.

Zachowanie staje się ucieczką od niepowodzenia.

5. Czynniki emocjonalne

stres domowy,
rozwód rodziców,
przemoc,
depresja, lęk,
niskie poczucie wartości.

6. Czynniki środowiskowe szkolne

brak struktury,
niejasne zasady,
niespójność nauczycieli,
nadmiar bodźców,
brak przerw sensorycznych.

O komperetencjach komunikacyjnych przeczytasz TUTAJ i TUTAJ

O komepetncjach emocjonalnych przeczytasz TUTAJ i TUTAJ

4. Rodzaje zachowań trudnych

Zachowania trudne mogą przyjmować różne formy, a ich charakterystyka oraz bodźce wywołujące często są powtarzalne.

Agresja fizyczna obejmuje takie działania jak bicie, kopanie, popychanie czy szczypanie innych osób. Najczęściej pojawia się w sytuacji silnej frustracji, przeciążenia emocjonalnego lub wtedy, gdy uczeń nie posiada innych strategii radzenia sobie ze złością.

Agresja słowna to wyzwiska, groźby, ośmieszanie czy krzyk. Zwykle jest reakcją na poczucie niesprawiedliwości, upokorzenia, porażki lub próbą obrony własnej pozycji w grupie.

Zachowania ucieczkowe polegają na fizycznym lub psychicznym wycofaniu się z sytuacji – uczeń wychodzi z klasy, chowa się, kładzie pod ławką, odwraca się lub „znika” w zadaniu zastępczym. Najczęściej ich bodźcem jest trudne zadanie, lęk przed oceną albo przeciążenie bodźcami.

Odmowa pracy przejawia się komunikatami typu „nie zrobię”, „nie umiem”, biernością lub demonstracyjnym ignorowaniem poleceń. Jej podłożem bywa brak wiary w sukces, wcześniejsze niepowodzenia lub zbyt wysoki poziom trudności zadania.

Autoagresja to zachowania skierowane przeciwko sobie, np. uderzanie się, drapanie, gryzienie. Pojawiają się najczęściej przy bardzo wysokim napięciu emocjonalnym, przeciążeniu sensorycznym lub braku możliwości rozładowania emocji w inny sposób.

Rzucanie przedmiotami i niszczenie rzeczy to forma gwałtownego rozładowania złości. Bodźcem wywołującym jest zwykle nagromadzona frustracja, poczucie bezsilności albo nagła eskalacja emocji.

Wulgarne wypowiedzi – przekleństwa, prowokacyjne komentarze – mogą wynikać z chęci zwrócenia na siebie uwagi, napięcia emocjonalnego lub wzorców wyniesionych ze środowiska.

Zachowania opozycyjno‑buntownicze charakteryzują się stałym sprzeciwem wobec poleceń, negowaniem autorytetu nauczyciela i potrzebą kontroli sytuacji. Często ich źródłem jest potrzeba autonomii, doświadczenie nadmiernej kontroli lub utrwalony wzorzec relacyjny.

5. Jak reagować na wybrane zachowania trudne – strategie praktyczne

1. Zachowania ucieczkowe

Przykłady: wychodzenie z klasy, chowanie się, ucieczka pod ławkę.

Możliwe funkcje:

unikanie zadania,
przeciążenie,
lęk przed oceną.

Strategie:

dzielenie zadań na małe etapy,
„bezpieczne miejsce” w klasie,
przerwy sensoryczne,
zapowiedź zmian („za 5 minut zaczynamy”),
możliwość wyboru („zaczniesz od 1 czy 2?”).

Konsekwencje:

odpracowanie zadania w innym czasie,
rozmowa indywidualna,
kontrakt na sygnalizowanie potrzeby przerwy.

2. Wulgaryzmy

Funkcje:

rozładowanie napięcia,
zwrócenie uwagi,
naśladownictwo środowiska.

Strategie:

brak publicznego zawstydzania,
spokojne nazwanie normy („w klasie mówimy bez przekleństw”),
uczenie zamienników emocjonalnych („jestem wkurzony”),
wzmacnianie poprawnego języka.

Konsekwencje:

przeprosiny,
naprawa relacji,
zapis w kontrakcie klasowym.

3. Odmowa wykonania zadania

Przyczyny:

zadanie za trudne,
brak motywacji,
lęk przed porażką.

Strategie:

zasada „najpierw–potem”,
wybór formy wykonania,
pomoc startowa (pierwsze zadanie razem),
skrócenie pracy,
wizualny plan działań.

Konsekwencje:

dokończenie pracy w innym czasie,
utrata przywileju zamiast kary emocjonalnej,
system punktowy / wzmocnienia.

4. Rzucanie przedmiotami

Funkcja:

wybuch złości,
brak regulacji emocji,
przeciążenie.

Strategie natychmiastowe:

zabezpieczenie klasy,
krótkie komunikaty („stop”, „odłóż”),
obniżenie bodźców,
dystans fizyczny.

Strategie długofalowe:

nauka regulacji emocji,
skala złości,
„kącik wyciszenia”,
trening zastępczych reakcji (np. zgniatanie piłki).

Konsekwencje:

naprawa szkody,
odkupienie zniszczonej rzeczy (symbolicznie),
rozmowa po wyciszeniu, nie w trakcie kryzysu.

Kluczowe zasady reagowania

Spokój nauczyciela reguluje ucznia.
Najpierw bezpieczeństwo, potem wychowanie.
Nie dyskutujemy w trakcie eskalacji.
Rozmawiamy po wyciszeniu.
Wzmacniamy zachowania pożądane częściej niż karzemy trudne.

Bardzo ważne: nie ma jednego schematu

Nie istnieje:

jeden wzór reagowania,
jedna uniwersalna konsekwencja,
jedna skuteczna strategia.

Dlaczego?

Każde dziecko ma inną diagnozę.
Każde zachowanie ma inną funkcję.
Ta sama reakcja może wzmocnić zachowanie u jednego ucznia, a wygasić u innego.
Kontekst rodzinny, emocjonalny i rozwojowy jest różny.

Dlatego kluczowe jest: